Bedankt!

Lieve iedereen die in de afgelopen tijd op welke manier dan ook betrokken is geweest bij mijn reis,

Dank jullie ontzettend voor jullie belangstelling! De berichtjes op mijn site, een mailtje, een kaartje, een gift in de vorm van geld, geweldig! Ik hoop dat ik een beetje heb kunnen overbrengen wat mijn werk hier inhield. En hopelijk kregen jullie iets mee van hoe het leven is in Afrika.

Nogmaals bedankt. Ik kijk er naar uit weer thuis te zijn en jullie allemaal weer te zien!

Liefs Ellen

Rubriek: Weblog | 1 reactie

Klaar voor vertrek!

Mijn tassen zijn ingepakt en ik heb afscheid genomen op de afdeling. Wat nog rest is stofzuigen en afscheid nemen van alle lieve mensen die ik hier in de afgelopen tijd heb ontmoet.

Gisteravond zijn we met 24 (!) mensen uit eten geweest ter ere van het vertrek van mij, Laura (mijn kamergenootje), Corina en Christel. Het was ontzettend gezellig, we hebben heerlijk gegeten en zelfs gedanst op Afrikaanse live muziek!
Een mooie afsluiter.

Ik had gehoopt vandaag nog een laatste beetje zon te vangen maar helaas… het is heel erg bewolkt. Kan ik vast in de stemming komen…

Mijn vlucht is om 20:15 uur vanavond. Om 16:15 uur vanmiddag vertrek ik met een groep anderen naar het vliegveld. Inchecken is al gelukt, stoel 41K is voor 6,5 uur van mij!

Rubriek: Weblog | Reageren uitgeschakeld

Eerste afscheid, evaluatie en OK assistent

A goodbye with a smile
Deze week staat in het teken van afscheid nemen. Maar dat is niet altijd erg. Vandaag was namelijk het moment dat mijn patiënt, de man die geopereerd was aan de grote tumor, mocht vertrekken naar het hope centre. Een emotioneel moment voor ons allemaal. De hele dag kwamen er mensen langs om afscheid te nemen, hij is inmiddels een ware beroemdheid op het schip. En vanmiddag was het dan zover. Met alle verpleegkundigen, dayworkers en patiënten hebben we als afscheid gedanst en gezongen. Bepakt en bezakt heb ik hem naar de auto gebracht waarmee hij naar het hope centre ging. Terwijl iedereen achterin de auto op Afrikaanse wijze hutje mutje op elkaar zat, zat hij voorin, als een koning te zwaaien. Wat een geluk!

Eindevaluatie
Vandaag had ik ook mijn evaluatie met mijn teamleidster. Zij heeft in de afgelopen weken een belangrijke rol gespeeld tijdens mijn werk. Altijd heel behulpzaam, kundig en goed voor iedereen. Ik vond het dan ook super om uit haar mond te horen dat ze heel fijn met me samen heeft gewerkt. Ze was heel positief. Dat te horen maakt het afscheid nemen wel weer lastiger, er is hier nog zoveel werk te doen…

OK assistent
Gisteren tijdens de artsenronde liet de moeder van een van de patiënten en bult in haar arm zien. De arts constateerde dat het een vetbult was (ongveer 5×5 cm) en hij besloot dat hij dat er ‘s middags wel even uit kon halen. Mij leek het wel leuk om dat te zien en dat was geen probleem: mocht ik gelijk zijn assistent zijn. ‘S middags improviseerden we een steriele situatie op een van de bedden van de uitslaapkamer. Ik kreeg steriele handschoenen aangereikt en een kocher en mocht dus echt assisteren. Na een lokale verdoving te hebben gezet snee de arts de arm open waarop ik mocht helpen de vetbult eruit te trekken. Dat ging vrij gemakkelijk. 10 minuten later was het hechten klaar en was mevrouw van haar probleem af :). Echt leuk om te zien!

Rubriek: Weblog | 2 reacties

Weekend!

Mijn laatste weekend hier. Het is voor de mensen met een kantoorbaan een lang weekend (inclusief vrijdag). Dat betekend dat veel mensen er op uit zijn waardoor het heel rustig is op het schip.

Baby rescue centre
Ik ben vandaag met een groepje van 9 mensen naar een opvanghuis geweest voor baby’s. Baby’s hier worden soms zomaar achtergelaten bij het vuilnis of ergens anders. Een van de baby’s in dit opvanghuis is gevonden op het spoor, ingepakt in plastic. In het opvanghuis verblijven nu 13 kinderen die worden verzorgd door mensen uit Guinee. Het huis staat onderleiding van een Engelse vrouw die zelf in Guinee bij een radiostation werkt. Naast haar werk heeft ze dit huis opgezet.
Wij gingen erheen om gewoon even lekker met de baby’s en peuters te knuffelen en te spelen. Ze zijn zo lief! Binnenkort worden 2 van de kinderen (een tweeling) geadopteerd door mensen uit Amerika en ook een van de anderen wacht op adoptie. Gelukkig lukt het om voor de meesten een plekje te vinden!

Zondag – ‘God is love’ church
In een van de eerste weken dat ik hier was ben ik op zondag naar de ‘God is love’ church geweest. Het was een hele mooie dienst en ik wilde graag nog een keer terug naar die kerk. Vandaag moest het er wel van komen omdat het mijn laaste zondag hier is. Met een groep van 18 mensen van Mercy Ships zijn we om 10:00 uur vertrokken. Het gezang kwam ons al tegemoet toen we de auto uit stapten. Het was opnieuw een mooie dienst waarin een Nederlandse crewmember voorging.
Vanavond is er aan boord van het schip zoals elke zondag een communitymeeting, een soort van kerkdienst.
Voor nu zit ik lekker op dek 8 te genieten van de zon en het zwembad. Een gek idee dat ik over een week mijn winterjas nodig zal hebben.
Net zat ik even met Dirk aan de telefoon en elke zondag zeggen we tegen elkaar: ‘tot volgende week’. Maar nu gaan we elkaar volgende week weer in het echt zien… daar kijk ik wel heel erg naar uit!

Rubriek: Weblog | Reageren uitgeschakeld

Week 8

Op het moment is het druk in het ziekenhuis. Het operatieprogramma van de orthopedie is afgerond waardoor er op afdeling B nu geen kinderen meer liggen met gipsen beentjes. Een nieuwe groep patiënten vult de afdeling langzaam: de ‘VVF ladies’. Dit zijn vrouwen die door een zeer moeizame bevalling, waarbij in de meeste gevallen het kind is overleden, een fistel (verbinding) hebben opgelopen tussen de blaas en vagina. Hierdoor zijn ze incontinent geworden. Dit heeft een grote impact omdat ze hierdoor niet meer normaal kunnen functioneren. Daarbij komt dat ze door schaamte vaak geen contacten meer aangaan met anderen of soms zelfs door hun familie worden verstoten. Deze vrouwen komen hier om geopereerd te worden zodat ze hopelijk volledig herstellen. Een zeer interessante groep patiënten, helaas niet op mijn afdeling.

Maar op afdeling D, waar ik werk, is het ook nog steeds zeer interessant. Ik zal beginnen met de patiënt waar ik eerder over schreef, de man met de grote tumor. Inmiddels is er een week verstreken na zijn operatie en het gaat ontzettend goed met hem. Na jaren waarin hij niet heeft kunnen praten kwam ik hem eergisteren op de gang tegen en zei hij: “bonjour Ellen!”. Wat een indrukwekkend moment!
Het verband is van zijn gezicht en hoewel het er allemaal nog wat gezwollen uitziet, ziet hij er weer bijna normaal uit. Het is onvoorstelbaar, wat een verschil!
Langzaam neemt zijn gewicht toe, hij weegt nu 53 kilo en hij krijgt meer kracht. Zijn moeder die al die tijd voor hem gezorgd heeft ziet er jaren jonger uit door de spanning die nu verdwenen is.

Verder zie ik de meest uiteenlopende dingen op de afdeling maar een mevrouw viel wel erg op. Zij heeft een vergrote schildklier. Dat komt ook in Nederland wel voor maar daar zijn goede medicijnen beschikbaar om erger te voorkomen. Hier niet helaas. Dat is de reden dat ze nu een schildklier heeft ter grote van een grote rugbybal. Haar operatie was voor vandaag gepland maar omdat de schildklier op de luchtpijp drukt was het niet zeker of het zou gaan lukken. Het zou namelijk erg moeilijk zijn om haar een beademingsbuis te geven wat noodzakelijk is tijdens de operatie. Ik heb zometeen nachtdienst, ik ben benieuwd hoe het met haar gaat.

Bovenstaande verhalen zijn de extreme dingen die je hier ziet. Er zijn natuurlijk ook patiënten met kleinere gezwellen, tumoren en abcessen. Zij gaan vaak de dag na de operatie alweer naar huis. Dat betekend dat we elke dag patiënten ontslaan en nieuwe opnemen. Omdat er nu voldoende dokters zijn, zijn alle bedden steeds bezet.
Voor mij als verpleegkundige betekend dat veel uitleg geven, medicijnen delen, wondverzorging enz. Erg leuk om te doen. Ik raak nu steeds meer vertrouwd met alle operaties en procedures waardoor het werken ook soepel verloopt.
Maar het aftellen is begonnen. Als mijn nachtdienst erop zit (na vannacht) dan heb ik nog 5 dagdiensten te gaan volgende week. En dan zijn 9 weken alweer voorbij.

Rubriek: Weblog | 3 reacties

Op het dek met de patiënten

20121113-213025.jpg

Elke middag gaan we een uur met de patiënten naar buiten. Op deze foto sta ik samen met Corina, ook een Nederlandse en twee van onze patiëntjes.

We hebben deze week samen nachtdienst. Drie nachtdiensten waarin het hopelijk niet al te druk is.
Volgende week volgen er meer foto’s van mij op de afdeling omdat er dan een officieel foto moment is.

Rubriek: Weblog | 1 reactie

Weekendje Kindia

Gisteravond zijn we teruggekomen van een avontuurlijk weekendje weg. We zijn met een groepje van 6 Nederlanders het binnenland in geweest om iets te zien van de natuur van Guinee. Daarvoor gingen we naar Kindia, na Conakry de grootste stad van Guinee.
Het werd een bijzonder uitstapje om nooit te vergeten…

Vrijdag – dag van vertrek
Hoewel we verschillende hotels hadden gebeld en gemaild was het in de afgelopen week niet gelukt een kamer te reserveren. We besloten dus gewoon op pad te gaan en ter plaatste een verblijfplaats te zoeken. Gelukkig hadden we wel een taxi geregeld. Maar helaas, ook dat liep mis. De taxichauffeur belde om half 5 af. Daar stonden we dan. Gelukkig wilde een van de dayworkers ons een eindje op weg helpen. Hij reed met ons naar een groot taxistation waar hij een taxi voor ons regelde. Na een half uur onderhandelen over de prijs konden we op weg.
De rit verliep goed hoewel het altijd spannend is, in het donker in Afrika, zonder straatverlichting, zonder gordels, met een noodvaart over wegen met diepe gaten.
We zijn veilig aangekomen en het vinden van een hotel bleek heel makkelijk.

Hotel Flamboyant bestaat uit losse bungalows waar per kamer twee bedden staan. Na een reis van 5 uur (na een dag hard werken!) waren we behoorlijk moe. Na even wat gedronken te hebben zijn we dan ook snel gaan slapen.

Zaterdag – agricultural project
Na een heerlijk ontbijt bij het hotel zijn we naar de dichtstbijzijnde benzinepomp gelopen. Met behulp van een tolk (via de telefoon) konden we daar drie motortaxi’s regelen die ons naar het agricultural project wilden brengen. Dit project wordt ondersteund door Mercy Ships. Een enorm stuk grond wordt gebruikt voor het verbouwen van gewassen. Continue zijn er stagiaires die leren hoe ze de grond op de juiste manier moeten bewerken en hoe gewassen verbouwd moeten worden. Als zij voldoende geleerd hebben gaan ze weer terug naar hun eigen dorp om daar de opgedane kennis over te brengen. Er was van alles te zien: bananen, ananassen, papaya’s, palmbomen voor palmolie, sla, tomaten, komkommers enz. Daarnaast worden er kippen en konijnen gehouden. De konijnen wordt gefokt voor het vlees, de kippen zijn voor de eieren.
De rit van en naar het project was een belevenis op zich. Met z’n tweeën achterop de motor over een landweg met kuilen en hobbels, dwars door de natuur. Prachtig uitzicht maar ondertussen spannend, ik had pas door hoe krampachtig me aan de chauffeur had vastgeklampt toen hij bezorgd zei: “niet bang zijn hoor, ik zal wel wat rustiger rijden”. Gelukkig zijn we zonder problemen heen en terug gekomen.

20121116-150139.jpg

Zaterdag – op bezoek bij de lokale bevolking
Terwijl we, terug bij de benzinepomp, stonden te overleggen wat we zouden gaan doen begon er plotseling een Afrikaanse man vanuit zijn auto Nederlands tegen ons te praten. We waren stomverbaasd onze eigen taal hier te horen. Deze moslim bleek al 12 jaar in Rotterdam te wonen en nu op bezoek te zijn bij zijn familie en zijn vrouw. Hij nodigde ons uit om mee te gaan naar zijn familie. Dat hebben we gedaan. Aangekomen bij zijn huis moesten we iedereen ontmoeten: zijn vader (de imam van het dorp) met zijn 4 vrouwen, ontelbaar veel broers, zussen, neefjes, nichtjes, noem maar op. Hij zelf is met twee vrouwen getrouwd waarvan er 1 in Nederland woont en de andere in Guinee. Haar hebben we ook ontmoet. Een ontzettend lieve vrouw!
We werden van harte uitgenodigd te blijven eten, het zou over 40 minuten klaar zijn. Natuurlijk hielden we er al rekening mee dat 40 minuten in Afrika anders zijn dan 40 minuten in Nederland. Maar dat we 3 uur later ons eten pas zouden krijgen hadden we niet verwacht. Toch hebben we ons geen moment verveeld want wat was er veel te zien: de huizen van de mensen, de prachtige kleding die ze aan hadden, de manier van koken. Verder was het natuurlijk heel bijzonder iemand te hebben die voor ons kon vertalen vanuit onze eigen taal. Zo konden we echt met de mensen praten. Het eten was fantastisch, rijst met een saus en vis. Allemaal buiten langs de weg rondom een kleine tafel met daarop een grote schaal waar we gezamenlijk van aten. Een ervaring om nooit te vergeten.

Zondag – watervallen
Zondag zijn we naar een natuurgebied geweest bij Kindia waar een aantal mooie watervallen te bezichtigen zijn. Door een stukje regenwoud loop je naar de voet van de watervallen waar een prachtig uitzicht wacht.
We hebben op de oever van de rivier gepicknickt voordat het tijd was om een taxi te nemen terug naar Conakry.
Na een goede terugreis van 4 uur en 3 kwartier waren we op tijd voor het avondeten op het schip. Ik kijk terug op een heel bijzonder weekend waarin ik opnieuw heb mogen zien hoe mooi Afrika eigenlijk is. De natuur, de mensen, de sfeer, alles is bijzonder. Na tot nu toe vooral de drukte van Conakry te hebben meegemaakt was dit een verademing! Hopelijk lukt het om met behulp van de foto’s iets van onze belevenissen over te brengen…

20121112-072029.jpg

Rubriek: Weblog | 3 reacties

Operatie geslaagd

Goed nieuws, de operatie van de patiënt waarover is schreef is geslaagd. Vandaag had ik de eer voor hem te morgen zorgen op de eerste dag na zijn operatie.
De tumor is volledig verwijderd en woog meer dan 2 kilo. De operatie heeft 8 uur geduurd en de patiënt had 7 liter bloed verloren waarvoor hij 9 zakjes bloed heeft gehad. De bovenkaak aan de linkerkant is verwijderd maar gelukkig was de onderkaak nog intact. Waarschijnlijk moeten er nog wel wat operaties volgen om alles met plastische chirurgie nog verder te reconstrueren.

Vanmorgen toen mijn dienst begon lag hij nog op de intensive care, onbeademd. Gelukkig voelde hij zich erg goed en in de loop van de ochtend is hij vrijwel zonder hulp uit bed gekomen en weer terug gebracht naar zijn eigen plekje op de afdeling. Een ontzettend bijzonder moment. Ik ben de hele dag druk geweest met de zorg voor hem. Ook voor mij dus een leuke dag, 1-op-1 verpleging is toch wel heerlijk!
We hopen allemaal dat het herstel zich voortzet. Over een paar dagen gaan we het verband van zijn hoofd afhalen, dat wordt het moment waarop we echt kunnen zien hoe hij er nu uit ziet. Ik ben blij dat ik nog twee weken hier ben om te zien hoe hij het de komende tijd doet en om getuige te zijn van het nieuwe leven dat hij tegemoet gaat.

Rubriek: Weblog | 4 reacties